Submitting a script or submitting myself to a New Me!?

When I left my home 16 months ago this day, February 24th and set out for a “desert walk”, my aim was to fully live a life just for making movies on the road and nothing else! A life of a devotee for an amalgam of direct cinema and nouvelle vague where I would travel with a story and a script draft I already had, and develop and shape it as I travel through various geographies where ever my own story will take me until I can shoot it and make it real, because how dramatic it may sound, I couldn’t shoot my debut feature in my country, beyond my parents knowledge I probably had become the dream of a higher consciousness in the meantime or my country was captured by aliens.

I had to make this film in a way breaking the barriers and routines of filmmaking which is in fact a very tedious job most of the times and by the time you finish a film you may end up losing track what led you to where you are when you cross the finish line.

The more films I make I realized that they all lead to a more stronger connection to what makes us more genuine and centered as who we really are as human beings. Making indie films after a while becomes like a habitual worship that you do, in a sense, to keep this connection with your core constantly and don’t want to loose it, but the question is: “Is this worship something about what you don’t know yet about yourself or about what you’ve always felt that you knew but couldn’t put it in words, yet?”

Because there are again certain gatekeepers in the mainstream filmmaking and certain rules of the industry that you have to follow, if you want to make a commercial film, but chances are the finished product may not look like what you have initially expected to see. What to do then? You have to take a break to see things in perspective as to what was the reason that resulted to how things are like now in your life. Then you should start walking again as you construe every moment of your walk with a new perception of righteous causes and righteous consequences in mind.

San Pedro de Atacama/Chile

Thus, the dramatic quality of the final version of your script depends on how much drama you can bear in this life to turn your primal cry into a universal dream. But then, the question you should ask yourself is “Does the final product reflect the variety of things and different interpretations that I had no idea of when the initial idea came to my mind?” If your answer is “no”, it means that you have a universal story at hand that is like water or air; not exclusively yours, but something so urgent that everybody needs right now! It means that you made enough effort to integrate yourself with source of the whole universe and were bloody honest not to shade the truth your existence to correct the chaos everybody else is so afraid of doing, because it has always been the toughest and most avoided job in the world.

If you deny the universal law that the sum of all the things – good or bad – will always result in good, you will end up making a lot of effort in trying to stay at the dark side of the moon without being able to see how marvellous the trip to the other side of the moon is where you the real shape of the moon as it reflects the sun in its entirety. We need to take the extra mile to see ourselves reflecting the light in our full form as we unite with our dark side  at some distant part of the world, when we discover that our existence yet unbeknown to us has a very important meaning for someone we haven’t met yet at the other side of this planet. This is our real journey on this life that we can’t avoid, but only deter to different lifetime.

Motorbike tour to the other side of the Tierra Bomba island where you’ll suddenly see Cartagena in the horizon like a mirage of Miami.

Refusal of the “good result of the creation” will lead you to a sense of ineffectiveness and thus, being stuck in the dare measures of some naysayers of the film industry of how films should be done according to the industry standards. But today even 5-6 years old kids know how to use a mobile phone as a camera to make their first experimental shorts at very early age.

Although we live in a time of a very advanced technology where everybody can now become a filmmaker technically. More than technical issues with camera gear and stuff, the very nature of traveling is being in constant motion – physically and mentally, you become aligned with the constant motion of the universe to keep things in one place – even if you decide to take longer breaks at some certain places. Though it has a very positive effect on your story to develop it to the hilt while you start seeing from more different angles as you travel with it, but keeping track of the changes in locations with different gimmicks but similar energies and landscapes reflecting the same initial idea is a common denominator of how crafty you are in adapting your personal story to ever changing environments and conditions as you come close to becoming a highlander figure traveling through space and time.

Bocachica/Tierra Bomba

In respect to truthfully illustrate and maintain the core idea of the story, until very recently the language barrier was an important issue.  I simply couldn’t speak Spanish more than some words or basic sentences. I will never forget the day, when I sat down on a table at a seaside restaurant facing the waves of the Atlantic ocean where I decided to re-write the whole script for South America only to be able to finish it 1 year later at another far end beach in Cartagena/Colombia. By then I was fluently speaking Spanish and could even correct the typos and misinterpreted words of its Spanish translation. I even went further and interpreted the protagonist for a promo I shot for the film which received more than 2500 views in the first 5 days after I uploaded it on Vimeo.

Love in Seven Letters” has been written and re-written in a script development process of seven years zig-zaging between one adaptation to another in the greater Mediterranean area spreading over 4 distant countries in 3 continents. I was finally able to turn my initial protagonist of an disenfranchised underdog of an introverted environmental activist character to a heoric figure akin to a king on exile conquering a lost continent in search of the greatest mystery of his life: his long missing dad!

I had to really know and understand well what I have been worshiping for so many years until I reached the point where I integrated myself fully to what was superior to me until then: I learnt Spanish to tell my own story! The story of my childhood dreams, my debut film to be shot in South America, my new home. That’s what I was trying to do all along as I was traveling all that way up until here: making a New Me without the routines of me!

I had to make long breaks to let go of the negativities that I had piled up without knowing as I was taking things only to make a film, my film, my personal logic. But there was also another logic beyond my “80 square meter logic” of my family heritage. And I ended up developing my protagonist until I converted his actions moving with the logic of the universe. And there things moved in quite a different manner, in a manner of constant giving as you constant keep receiving from the source of what made all the things surrounding me which were once obstacles in my way, now suddenly lifted up as I showed them also how to move mountains to the seas.

Palomino/Tayrona National Park/Colombia

I received an email yesterday in my mailbox for an open call for a script contest at a film festival in Mexico and decided to submit my script as I just finished the last few touches last night. But the funny thing something that I noticed how far I am ahead of myself when I was filling out the application form where one of the standard questions are “the country of origin of the project”, “the language of the screenplay” and “the current address of the applicant”. Still having a Turkish passport and the birth place of the initial idea being Istanbul, “the country of orgin” must still be Turkey. Although the first versions were written in my native language, Turkish, some earlier versions were written in English while traveling and the final version was translated to and re-written in Spanish. And I was applying from Colombia!

I was merely struck by the revelation that how many spiritual re-births and journeys we have to undergo just to be again our original selves. No wonder why Napoleon called Istanbul as the capital of the world, if the world would be one nation. I then realized I was born as a true “citizen of the world” and had become one when I finally clicked that shiny “submit” button last night. I had finally submitted myself.

Colombia, a secret heaven for those who have eyes to see and ears to hear!

I came to Colombia to continue my location scouting and script development of a feature film project that I was developing as I was traveling through South America for a year. In the mean time I finished one hybrid documentary “When the Ants Dream” (Cuando las Hormigas Sueñan) which I had ironically started filming during the manifestations back in Istanbul one and a half year ago under the trees of a park called “Gezi” in the city center to save it from having turned into a shopping mall and which had its world premier in a film festival in the Amazonas (Mica Film Festival/Manaus-Brazil)  in January 2015.  I also started with a new one in Chile and finished filming it in Colombia two months ago which is currently in the post-production.

Geysers in Alto Planos near San Pedro de Atacama, Chile

Geysers in Alto Planos near San Pedro de Atacama, Chile

After a month of traveling in the north coast of Colombia (Cartagena, Santa Martha, Parque Tayrona and Palomino) I came to Cali where I was suddenly welcomed with open arms by a short filmmaker friend, Oscar Hemberth Moreno, whom I had met one year ago in Rio de Janeiro while I was filming the Rio carnival for my previous hybrid feature “When the Ants Dream”.

The poster of my previous film

The poster of my previous film


He was a real kindred soul making 8 short films as he traveled South America on bicycle and was also visiting his family here after 2 years. He introduced me to some people from the film industry here and some of them were really helpful in helping me with my current feature film project “Love in Seven Letters”. One of them started translating and adapting my script to Colombia. Others came to help me filming a teaser for the project.

Still other new friends that I met through internet showed great interest in helping me with other needs of the production and offered their expertise and network of friends to even make more contacts for my next feature film project.

So, I then realized that I came to Colombia for a reason: it was my lost paradise now found! At the moment I am trying to set up a team and working program for the upcoming stages of the project and seek to meet new like-minded people to develop and realize this project with these new friends and for these new friends!

Horseback riding on the beach in Palomino/Colombia

Horseback riding on the beach in Palomino/Colombia

I think one finds his/her existence at the point where the mind of the Creator meets its function on earth. Our reason to exist is when the Light embraces your function while you find out your reason to live. I feel like I am falling to a new earth from a new sky and while my body boils into the texture of this new continent found, the hinterland of my existence comes forth to light. I become a new being by leaving behind my comfort zone and embrace infinity by overcoming my finite as I make an offering with my “self” to a higher cause: being “the other”!

Director’s Statement for “When the Ants Dream”

Finishing a film always brings me to a different part of the world with the same memories of the past, now revealed in a quite similar setting as to where it all started. I am now in a bistro on a street corner in Pocitos, Montevideo/Uruguay and watching my life on a screen where I am now sitting on the front seat in the movie theatre. This is one of those moments when one realizes that the things that happen to us in life is therefore there that we find the dynamic equivalents of each cultural entrapment to release our souls on our own canvas or screen.

Bozko on the beach

Me at a virgin beach called Praia do Sono (the beach of sleep), relaxing after a long week of carnival in Rio de Janeiro

Director’s statement

Finishing “When the ants dream” showed me that the collective mind of a group is always bigger than the vision one might have at the outset about the endeavor he/she is getting onto. That’s why allowing space for others to create parts of a larger than life experience was my initial goal to interpret this dream with a project of this proportion stretching over two continents and four countries.

It all started when I was getting ready to shoot the initial scenes for a character that I have been writing over the past 7 years who was a backpacker in soul, but never could leave his home for good and was trying to finally leave it to go for a long journey to find new life in a Brave New World.

The Venezuallan receptionist Juan at the only ecological hostel in Palermo/Buenos Aires

The Venezuelan receptionist Juan at the only ecological hostel in Palermo/Buenos Aires

Like a butterfly effect of this decade-long wish of  intensive screenwriting of a script the greatest social movement in human history broke in a park called Gezi in the center of Istanbul, my home city a year ago on May 31st, 2013.

I was literally connected with the universe in a way that mountains were crumbling in front of me and people coming from quite different origins were marching against systems of ignorance and suppression. Finishing the film on the first anniversary of this so-called Gezi movement now in a quite different part of the world with people who happen to be walking just next to me in the same manner we marched together side by side with people I would normally would not be able to walk in my daily life back in Istanbul showed me again and again that when you truly believe in your dreams and keep walking no matter how long it takes, they one day become reality and you start walking in your own dream in real life.

Manifestations in Istanbul June 2103

Manifestations in Istanbul June 2103


That’s the sensation I have now after the first public screening of “When the Ants Dream” in a tiny art collective here in Montevideo where some Spanish-speaking people endured a 105 minute film without being able to follow all the subtitles which were in English. They were just there to walk the talk for the sake of the other all the way no matter how long it would take as well. We became brothers and sisters of the road after the screening of the film which everybody interpreted to their own understanding of it, but who were all happy to stay until the end. We were talking then in one language which only we could speak like the people on the Pentecost could do.

La Terka-Medium web movie

With these kind of people I walk no matter where the road will take us. This is the spirit of how this film is made just like in the same manner my last film “The Grenadines Road” was made as well back in Spain two years ago. Making films like this gives one the feeling that we really are not alone and just in contrary that all humans actually seek the one to meet one day who has guts to follow this road which goes through all humanity most of us partly endure to physically walk but just talk about.

But this kind of endurance also has its benefits: freedom in the real meaning of the word, namely to be finally free from your bondage of things that we assume to collect all our lives thinking that they would free us. And in my example to be finally free from thoughts of having so many things arranged to make a film. Actually there was not more than a camera, a tripod, a small headlight, a microphone, a laptop and a certain amount of money to eat and have some simple accommodation necessary to shoot this film alone. The rest was taken care of by itself!

couchsurfing in a house in Pilar/ Buenos Aires

couch surfing in a house in Pilar/ Buenos Aires

I was just following a dream character Roberto Namık which I played myself this time where ever he wanted to take me next. A dreamer from Istanbul whose real name was Namık, but because there were some intermarriages in his family his friends used to call him Roberto Namık as to alienate him as belonging to a minority group in Turkey namely Christians! In contrary to his friends’ perception of where he really belongs his quest is to find “El Turco” who is also another nick name given by the people to those who immigrated from the parts of world which were once Ottoman Empire just to make sure that the cultural borders are maintained, thus the illusion of this world that we so carefully protect. Roberto Namık is looking in return for a Brave New World where there are no such pre-determined notions or walls separating people from the others.

El Turco

He finally finds like-minded folks in Brazil where people also live in a country where “nothing is foreign to its inhabitants as everything is” as Paulo Emilio Salles Gomes put it. When he discovers these people, he also sees what needs to be done to bring the walls down: a new language is necessary to be created to overwhelm the feeling of imprisonment in someone else’s wrong interpretation of the world as we know it.

By attaining this character through my travels with the heart of a kid’s purity and the mind of a very very wise man I unraveled a unique language of cinema. The main plot was flowing backwards in time, the little stories that were involved within were all connected to each other in a mysterious web of relationship that initially existed before I even dreamt of making such a film. Everything was talking to me as an open book as I just kept walking on this road although I was only able to read it with the help of many people as if some hermetic people used to group to read through the inherent deeper meanings of ancient scriptures. The only pre-requisite was to keep a mobility in Spirit day in day out and then the film that the film set that I was about to shoot that day was already ready for me and all I had to do was to bring my camera where ever I’d go next and to hit the green button when necessary. That’s how I shot this film!

from an interview with a dear Colombian college Oscar Hemberth Moreno

from an interview with a dear Colombian college Oscar Hemberth Moreno

I would just place the camera to frame the shot from different angles and would have an idea what the scene is about after checking with my script development software as to where to take the story next and would lead the scene with other non-actor naturals sometimes in a conversation or sometimes even just walking al the way leaving them behind in a patio where we made music, but just to find them that they all left the patio after me to follow me to the beach to watch a show of a bunch of dolphins who were now jumping all around the place just offshore. I was merely witnessing a universe taking shape around me as I kept walking in the right direction!

Its a cinema that is neither documentary, nor fiction. It can neither be fully understood in one language only nor fully described of what it is all about. It’s just a quest for finding out what other realities we might be omitting, if we don’t allow space within our hearts for other people of this world, to embrace it again as a whole.


Yeni Sevgi – Yaşam Ağacı (3)


Egolarımızın sıkıştığı, arzularımızın ilk doğanlarını kurban ettiğimiz Gezi Parkı’ndan çıkış dönemine giriyoruz. Biz alma arzusunun doruk yaptığı şehirlerde kaldığımız sürece, biz bizi bize hapsetmiş oluyoruz, kurtuluş bilinci geliştiremiyoruz. Halbuki “Gezi Parkı”nda birşeyler yapmak için değil, “olmak” için varız. Yaparken olmuyor; birşey olduktan, onu hayatımızda edindikten sonra görmeye başlıyoruz.

Kalp ve beyin kavramında hisler bizi yöneiyor, oysa düşüncenin ilüzyon olmaması lazım. Gezi düşüncesi bir ilüzyon muydu? Bu Gezi düşüncesinin bende olması nedir? Aynalardan müteşekkil bir bilinçti bu: bir olayı birçok bakış açısından aynı anda izleyip, hissedebildiğimiz sosyal medya dünyasının bize sunduğu lüks, insan-ı kamil düzeyine yaklaşan çok boyutlu düşünme gerektiren bir bilinç. Biz Gezi’deki yaşamın içinden geçerken, ordan çıkış ve ordaki yaşamla yaşama katılma da kozmik bir bilinç gerektirir. Yani nefsime bu Gezi’de ortaya çıkan Söz’ün doğmasıyla artık ben “ölüm”ü yani sadece kendim için almayı seçmiycem, en zorlu anlarda Gezi’de yakaladığım sonsuz yaşamı seçicem.


Teolojilerimiz ikonlarımız bizim, onlara tapıyoruz. Daha hala bu diriliş bilincini içselleştiremedik. Orda yakılan çadırlarımız arasından çıkmamız ve hayata katılmamız için “gemileri yakmamız” lazım. Zira bu operada oynanan oyunlar sizin hayatınızda neleri yaktığınıza bağlı! Bizim bir geçiş bilinci oluşturmamız lazım. Özgürlük doğuşu, doğuş dirilişi, diriliş sonsuzluk bilincini getiriyor. Beni etkileyen herşeyden özgür olmak demek bu.

Önce içinde herkesin olduğu bir parkımız vardı, burda birlikte dua edemedik. Zira karışık çokluk put üretiyor. Kendimizi orda şehit olan insan kardeşlerimizle temsilen öldürdükten sonra bu sayede esas ben ortaya çıktı. Bu durumda benim iki günümün aynı olmaması gerekiyor, ama bu ikinci günün daha az kalitede olması değil. Yani şimdi Gezi sonrasının daha az kalitede olmaması lazım. Daha yukarı ve daha yukarı zıplamak lazım.

Benim yakacağım ilk gemi buyruktur! Ben bana emrediyorum, biliyor musunuz? “Bunu böyle yapacaksın, şunu şöyle yapacaksın” diyorum kendime. Sizce neyin emri bu? Kalbimin mi, yoksa beynimin bir emri mi bu? “Büyük bir lahmacuncu açıcam, köşeyi dönücem” diyorsanız, bu doğayla paralel bir his. Ama içimden birşey o mesleği hiç bilmememe rağmen, “sen terzi olmalısın” diyorsa, bu daha üst bir bilinç aslında. Ben böyle fimci olmuştum mesela! Para kazanmayı amaçlamadım ilk önce, sadece iç sesimi dinledim. Bu üst bilince yürek düşüncesi diyelim. Alt bilinçse yürek hissi olsun. Çoğunlukla ego merkezimin bulduğu yürek hissini biz üst bilinç olarak algılıyoruz. Gezi de böyle bir yürek hissiyle yürek düşüncesi algısında bir karmaşa var. O yüzden Gezi’den bir parti çıkarmamız lazım diye bir düşünce gelişti bazılarında. Bu ego merkezimizin bulduğu bir alt bilinç aslında. Gezi’nin yürek düşüncesi, herkesin kendi içindeki gizli kahramana sahip çıkması gereken Gezi’de gerçekleşen o ilk düğünde gerçek hayatlarında bambaşka işler yaparken Gezi’de bunu birbirlerine hatırlatan o çiftin bulduğuydu bence.

Bu mezardan zıplamamız, bizim ağacın bütün piçlerini kırmamız lazım. Halbuki şu an onlar bütün enerjimizi alıyor. Kendi kilitlediğimiz noktalarda, kendi ilüzyonlarımıza buyruk veriyoruz ve “biz burda kaldık, kim dinler artık bizim duamızı, taleplerimizi?” diyoruz. Bu yürek hislerinin üstüne çıkma gerçeği var burda. Aslında yaktığımız o devrim ateşinde önce bütün kişisel ajandalarımızı, bu tür negatifliklerimizi, kendi rızamız için aldığımız herşeyi yakmalık sunu olarak yakmalıyız. Benden birşeyleri koparmak hem savaş, hem de ötekine yakın olmak demek aslında. Egoyu kurban ettikçe kendime yakın oluyorum. Şarkıda olduğu gibi “Senin için neler yaptım, ey aşk!” diyoruz. Gerçekten biz Gezi’de ne yaptık?

Bugün ben beni sevmiyorum? Gezi’de yaşanan onca olaydan ve farkındalıktan sonra böyle mi olmalıydı diyorum? Yürek hissine kaptırırsanız bu böyle. Ama kendimize yeni bir buyruk vermiyoruz. Yeni buyruk, yeni sevgi! Gezi Ruhu’yla bağ kurmanın hissetmekle alakası yok: orda kainatı titretiyorum!

Önce “aç değilim, yemiycem” diyoruz, ama masaya oturunca “ay, yemiycektim ama yedim” diyoruz di mi? Gezi’de kurulan istediğimiz herşeyin bedava olduğu sofralara da böyle mi oturduk yoksa? Önce insanla bağ kurmadıkça, önce seni sıkıntıya sokan şeyi kurban etmedikçe, Gezi’ye gelmenin bir anlamı yok!

Biz bir bayram, şenlik resmine takılıp kaldık Gezi’de yarattığımız ve “kendi dirilişimiz oluyor mu?” buna bakmıyoruz hiç!

Ben eksiğim, komşum da eksik!

Ruh ve gerçek, fizik ve mana bağlantısı kopuk. Bu eksikliğimizin farkındalığında yeni sevgiyi algılamaya başlıyoruz. Ben merkezli opersayondan, gönül merkezli operasyona geçiyoruz, Gezi Parkı’na geliyoruz. bu eksikliğimizin farkında beden üstüne çıkıp tamlığı yücelttiğimizde içsel transformasyonda kendimizi boşaltıyoruz, biz aradan çekiliyoruz ve “karşılıklı birbirimizi boşaltamadığımız daha neler var acaba?” diye düşünmeye başlıyoruz. Gezi’de öğrendiğimiz yeni sevgi bu!

Diriliş ise içi aktive etmektir. Yani bu, yeniden duygular üstüne çıkma kararımızdır. Doğuşta ise hayat ve ölüm arası kararlarımız vardır, sorumluluğu alma bilinci vardır. Kalp noktası ise arzularımızın arasında benim bir “yer açmam” ve bizi yeni sevgiye götürecek olan mekaniktir.

“Ey ya Rab bizi sonunculardan kıl!” diye dua edemiyoruz biz. İş, eş, aş yüzünden kimse birşey olamadı bu Gezi’de! Halbuki bugünkü gelinen Gezi sonrası durgunlukta bunu diyebilsek, insanlıkla bağ kurabileceğiz.

Başarının sırrı %1’de, yani Gezi Ruhu’nda yaşadığımın farkında olmak ve burdan hareket etmem gerektiğini farketmek.

Biz Gezi’den çıktığımızda car car konuşmaya başladık ama kimse bizi dinlemiyor, çünkü henüz kendimizle yüzleşmedik. Kendimizle yüzleştiğimiz her an, kabımıza göre konuşmaya başladığımızda dinleyecekler.

Henüz Gezi olaylarının tüm sorumluluğunu biz almıyoruz. Şeytan yaptı, provakatörler yaptı diyoruz. Birilerine bir farkındalık iyileşmesi, düşünce ve yaşayış olarak iyileştirme yapmıyorsak, aramızdaki hatlardan bazılarının kopuk olduğunu anlayın. Bulunduğumuz noktadan ileriye gitme gerekiyor bunun için.

Dünyayla, üst değerlerle bağın bizimle olması ve bizden akması gerekiyor bunun olması için. Yoksa iyileştirme yok. Bunun için ötekileştirilmiş olanlarla temas çok önemli. Bizim de temas edenlerden olmamız gerekiyor. Biz insanlara “bağından ve toplumundan çık demiyoruz, o toplumda aynı fertsin, fakat artık dokunan ve dokunduğuna Gezi hareketinin iyileştirmesini sunan farklı birer fertsiniz” diyoruz.

Kendimizi suçlayıp, toplumdan uzak dururuz biz genelde. Bu suçluluk hissinin yarattığı temiz olmama hissinden kurtulmak istiyorsak dokunmayı öğrenmemiz lazım. Gezi Parkı’ndan çıkanları kalabalıklar izliyor, ama kalabalığa dahil olmayan ötekileştirilmiş birisi bizim yanımıza gelip “beni kabul et!” diyecek. Bizim o kişiye dokunmamız lazım, alma arzusunun esiri olmuş, cüzzamlı gibi gördüğümüz bir dahi olsa, ona dokunmalı ve onu bu farkındalıkta iyileştirmeliyiz.

Gezi Parkı’nda bir atölye olmak! – Yaşam Ağacı(2)

“40 gün beklemek” süreci algılamaktır.

Aksi takdirde karışık çoklukta toplumun söylencelerinden etkilenerek biz bir “altın buzağı” inşaa ediyoruz demektir. 40 günlük bu yükselişte yürekleri tamamıyla süreci kavramamış olan birçok kimse bizi etkileyen olacaktır. Asıl gerçeği kendi algımızda bir yapıyla değiştiriyoruz. En büyük kaybımız sabırsızlık. 40 gün bunun için önemli!

Bazen biz sadece kendi egomuzdan değiştiğimizi algılayabiliriz. Başbakanın “sizin için herşeyi yaptım, daha ne istiyorsunuz? Çok incindim” demesi gibi. Herkesin incittiği egolarınız, ama dostların incittiği sensin. Biz böyle samimi düşünenlere “egonu bırak, Sen de gel!” diyoruz.


Aslında hepimiz “eh o kadarcık da olsun” diyoruz aslında da ondan kimse tam anlamıyla “gel”miyor. Tam resmi algılamamızı bekliyor henüz herkes.

Büyük resmi algılayamıyoruz, çünkü bize verilen ışığı kısıtlıyoruz. Bize verilen potansiyeli, ışığı bu tarzda bir yaklaşımla kısıtlayınca kendi “Teyyipler”imizi yaratıyoruz.

Aslında biz birşeyi anlamadığımız ve durdurduğumuz için dinler anlamanın üstüne çıkarlar ve bir kap oluştrmak isterler. Bu bazıları için “Teyyip’i seçmek” denen kavram.

Burda karşıt, Şeytan dediğimiz aslında ilerleyeni hedefler. O yüzden şu an ilerleyen bizler hedef tahtasındayız. Gezi ise uyanmış yüreğiniz, sizin yüreğinizin ışık alan tarafı, tohumlarınızın yeşermeye başlayan tarafı, şu an “burda” olamayanların görmek istemediği, ışık aldıkça yeşeren tarafımız.

“Ben buraya geldiğim zaman niye bu kadar seviniyorum?” Dediğiniz anda. “Tak!” ışıklar kesildi. “Ay herşey çok güzel gidiyor, aman başımıza birşey gelmesin”. Tak ışıklar yine gitti! Bu düşüncelerle kabımızı kısıtlama aslında bizim birçoğumuzun Gezi enerjisini tam alamamamızdan kaynaklanıyor. Biz burda bu kadar forum yapıyoruz, mana çalışıyoruz, fikir tartışıyoruz, dışarı çıkıyoruz yine aynı ben, yine aynı ben. Dindarların cennetiyle dinsizlerin cenneti arasında fark vardır. Neyi özlüyorsanız o sizin cennetinizdir. Gezi bizim özlediklerimizin cenneti. “Havuc”umuz yani! Varlık aleminde hep bir “havuç” peşinde koşuyoruz. “Havuç” çok önemli bir kavram. Havuç yoksa yaşamın anlamı yok! Başedemediğimiz dünya değil benliğimiz. Gerçek o kadar önemli değil, gerçek olarak bildiklerimiz önemli. Kendini kilitlemekten çıkanlar çöle çıkarlar. Çölde esas amacım havuca yaklaşmak esasında. Benden kurtulma gayreti beni insan yapan unsur. Çölde bunu deneyimliyoruz.

Gezi’nin kapısına kadar gelip içeri girip artık çadır kuramamızın sebebi ise benim daralttığım kab yüzünden. Arka planda daralttığım şeyler var o yüzden. Demek ki Gezi bazılarına  fazla geldi. Boğaz Köprülerini yürüyerek geçip, Toma sularını yarıp, gaz bulutlarını büküp de geliyoruz buraya kadar, ama dağ başında kalıyoruz. Hep birşeye ulaşma arzusu var, ama ulaşamama tatminsizliğimiz de var.

40 gün sonra şu an geldiğimiz dinginlikte bu doygunluk var. Burda bize verilen gerçek ışık mı değil mi, bunu zamanla farkedeceğiz. Böyle manaları çalıştıkça farkedeceğiz. Demek ki toplum bilinci beni kısıyor ya da açıyor. Demek ki hastalıklar da benim bilinç değişimimle bağlantılı. Demek ki bilinç yoksa değişim yok!

Biz al, al doymuyorduk. Sonunda “Durduran Adam”, “bizler gibi yapan adam” bizim öncümüz oldu! Şimdi “hiç olma sanatı”nı öğreniyoruz Duran Adam’la. Birşey olduğumda bütünde hiçsiniz, hiç olduğumuzda bütünde birşeysiniz. Bazı “kaygılı”ların, niye kaygılı olduklarını gayet iyi anlıyoruz şimdi.


1)   Bilinçle bağlantılı. Aylarca yürüyüşler, eylemler yapıp bir bilinç oluşturmak çok önemli.

2)   İyileşme denge, sevinç, netlikle bağlantılı. Çünkü bir insanın yaşamında denge kapasitesi, üzüntülerin üstesinden gelebilecek bir kapasitesi yoksa, hasta olur. Saklıyorsanız içinizde ukte olan bir şeyi , o zaman ölüp gidersiniz. Bu forumlar, bu atölyeler bu uktelerimizi ortaya dökmek için.

3)   O zaman kökü bulmamız gerekiyor. Bu süreçte bizim toplumdaki bir sorunun kökünü bilip o sorunu kökünden kazımamız lazım.

Bu anlamda baktığınızda benim hava kaçıran noktamı bulmam çok önemli. Çoğumuz bunu örtüyoruz, kapıyoruz. Aslında Mardin’e gidiyoruz, aslında çöldeyiz, şikayet üzerine şikayet. Sonunda şikayet bize şikayetin önderini seçiyor ve yaşam tarafına geçemiyor ve orda da ölüyoruz. O kadar bilincimizi negatife eğiyoruz ki biz, bilincimizin arka planını ortadan kaldırıyoruz.

Hastalığın temeli net. Çünkü Gezi’nin ışığını sindiremedi bazıları. “Eyvah bu kadar bize yeter” dediğinizde, içinizde hastalıklara zemin hazırlıyorsunuz. Gün içinde gelen verilere dur dediğinizde, size verilen elektriği kaldıramıyorsunuz. Birilerinin Gezi olayları bir anda kendiliğinden başladığında “Bu kadar tesadüf üst üste olur mu?” dediklerinde, kendilerini bitirdikleri gibi. O başarıyı sindiremediğiniz için o başarı sizi bitiriyor. Verileni kaldıramadığınızda o durum sizde hastalık yaratıyor.

Bunu yapamam, bundan fazlasını kaldıramam, “satışlar durdu, piyasa çöktü eyvah” dediğinde, bittin. Daha bir ay önce sen bu sistemin kölesiydin. Burda her gün aynı parka geliyoruz ama, her gün bu parkı bambaşka görmeye başladık, di mi? Aynı gibi gözüken her yeni gün artık hiç eskisi gibi değil, di mi? Artık hiçbir gün bir öncekinin aynı değil, çünkü artık fiziğin üstüne çıktık, maddeye köle değiliz. Her gün yepyeni bir ruhla geliyoruz buraya.

Biz en ufak şeye “hayır “diyen kişileriz, ama 12 güneşini karşılayamıyoruz. Gezi öğlen 12 güneşidir. Gölgesiz netlik! Yunus’un dediği gibi “Bizi bilmeyen ne bilsin, bilenlere selam olsun”!

Aslında negatif dediğimiz şeyler negatif değil. Esas kızmanızın sebebi aklınızda başka yapılacak birşey olması. Aslında bu olan şeyler vakitsiz değil. İçimizde birçok küçük tilki var. Bunları konuşmadan dışarı çıkaramıyoruz. Arzularımın yürüyüşü bu. “Ben nasılsa tam olarak ne yapılması gerektiğini bilmiyorum, ben zaten herşeyi yapamam” diyoruz. “Bana sorucak şimdi “işin var mı, gücün var mı?” diye,” o yüzden ortalığa çıkmıyoruz. Bu yüzden gerçek “Gezi diyarı”na bir türlü geçemiyoruz.

İki hafta yatar, kimseyle konuşmak istemezsiniz, denge sisteminiz durur. Birşeylere sinirlendiğinizde, ben bana “veren” ışığı idare edememeye başladım demektir. Işıkta denge varsa, bir ölümlü insandan niye öç alıyım? Mutfakta yumurtalığı da, düdüklüyü de kullanıyourm. O zaman yumurta kabı neden aşağılasın kendini?

“Biz neden bir ekip olarak bir iş ortaya çıkaramıyoruz?”, ya da diğerinin dediği gibi “Vay bana niye yan bakıldı?” dediğiniz anda, bu sindirmeye çalışmaktır, o zaman kap küçülür. Gezi ruhu gider, hayatıma yine Teyyipler gelir. Yani dağları deviren, birden bire çadırcı Mehmet’le yer değiştirir. Biz hastalıklarda yaşam ağacı kabını kullanmak yerine, akıl ağacını kullanıyoruz. Oysa yaşam ağacı bizi harekete geçiren bir vizyondur. Ucundan azıcık yapsam bile, birşeydir. Bazen hastalıkları kullanıırız. Kendimizi madur zihniyetinde biz otomatik olarak, kendi kendimize kazazede süsü vererek “sigortadan para almaya” bakarız yani. Cep telefonlarınızla bir bütünsünüz. “Bu benim telefonum” diyorsunuz. Peki “bugün” senin mi?

Kapları biz seçiyoruz. %80’ini biz seçiyoruz. %20 Yoğurtçu Parkı’nda açtığın bir atölyeye katılanların kim olabileceğini bilememe fonksiyonu. 🙂 Orda bazıları “öğlen 12 güneşi”nde yemek yemek istemez, mesela. Biz koyuyoruz bu isimleri, varlığımızda kabı daralttığımız her anda stresi biz oluşturuyoruz. Az istiyoruz maalesef. Azı istemek bazen uzun yolu seçmektir. Onlar az istediler, az oldu. Aslında ışığı biz kapatıyoruz.

Araba istiyorum ama “arabam olmaz” diyorsunuz içinizden. Dillendirmenize bile gerek yok. Senin içindeki sistem o kadar ters ve negatif ve gıcksın ki kendine, araban olmuyor! O zaman yapacağım şey mümkün mertebe ışıkları kapatmamak. O kadar korku içinde yaşıyorum ki, oysa korkuları devirdiğim anda başka bir dünyayla, Gezi Parkı’yla karşılaşıyorum. Bunu yaparken bir çoğaltma mı yaratıyoruz hayatımızda, yoksa azaltma mı? Istemenin mantığı yoktur. Gezi diyarında yaşamak istiyorsak, mükemmel olan, boyunduruksuz hiçbir bağı bulunmayan, suçlanmayan bir “kırmızı ineği” keseceğiz! Öyle bir inek yok aslında, ama onu bulun ve kesin diyoruz şu an birbirimize.

“Orda” kalmak için kimsenin aklına gelmeyen eylemler yapıyoruz sürekli, her gün bütüncül enerji dediğimiz enerjiyle bağ kurmak için “kırmızı inek” kesme çabasındayız. Mükemmeli arıyoruz, ama asla bulamıyoruz. Bu işi hakkıyla yapabilmemiz için de böyle olması lazım, zira bu edinimi farkedip etkilerden kurtulmak asıl özgürlüktür. Boyunduruktan kurtulmak demek bu etkileşim, kimseyi suçlamadığımız için suçlanmayacağımız, hiçliği aradığımız, iyi olan şeyi alıp, kötü olan şeyi attığımız şeyi yapıyoruz biz burda. Etkilenmemek bu: içsel alemde görünmeyeni içe almak. Biz aslında bunları yaparken öyle bir farkındalık oluşturuyoruz ki şu an, ışık bizde işliyor ve bütün dünyayı kapsayan bir gerçekliği ifade ediyoruz bu küçük dünyamızda!

Her gün yemek yiyoruz. Önemli olan tekrarlarımızın ne yaptığı. Yediğimiz şeyleri nasıl değerlendiriyoruz? Ailem, ilişkilerim, dinim vs. Bir bakın, neye, ne kadar çok değer veriyorsunuz! Kapasiteniz olmadan yemeyin herşeyi! Demek ki alma arzumuzda bir tıkanma var. Biz aslında kolay kolay değişemiyoruz, ama değişmeyi birden bire istiyoruz. Bizim değişmeme sebebimiz burası değil, biziz. Bizim oluşturduğumuz yemin. “Ben bunu yapamam, ben bunu yaparım. Bu adamla asla konuşmam” diyorsunuz. Ama yürüyüşte yanınıza öyle biri geliyor ki, sizin o güne kadar yanyana gelmeyi en son düşündüğünüz kimse. Ve o kişi sizi belki o gün bir polis kıskacından kurtaran kişi oluyor. O zaman iyi olmak için iyi olmayı bir kenara bırakıyorsunuz, çünkü zaten bu dinlerin “iyi”si, ve gerçek insan olmayı dünyaya anlatmış oluyorsunuz. Çöl hayatı senin senle çeliştiğin hayat. Sen başkasıyla hırlaşırken kendinle hırlaşıyorsun aslında. Ama Gezi Parkı’na ulaşmaya çalışırken bu çöl yürüyüşünde bu çelişkilerini bırakmayı öğreniyorsun!

Çalışan var metin yok, grup var, rehber yok. Balans yoksa, uymuyor sisteme. Acaba çokluk muyuz, yoksa gerçek kurtuluşa yürüyenler miyiz? Gezi froumlarına gelenlerin çoğu çokluk, acıların çocukları, acılar yolunun yolcuları. Bu da bir nevi dincilik! Siz de seküler dinciler olabilirsiniz, bir tartın konuşmalarınızı.

Şimdi bütün bunlardan sonra toplanın ve yüreğinizde olumlu olan herşeye – iyi ve kötünün sizdeki karşılama modeline, metoduna –  yer açın! Yer açmak demek, çoklukların bana söylediklerine göre yapmıyorum demek! Bu 40 günde biz bunu yaptık burda, bazı şeyleri bıraktık ve bazılarına yer açtık. Kendi kendine bırakamazsın, sistemin nasıl işlediğini öğrenmen lazım. Biz bu süreçte bunu öğrendik. Kötüyü kötü, iyiyi iyi olarak değerlendirdim şahsen. Şehitler verildi, yaralananlar oldu, tutuklananlar, göz altına alınanlar oldu. Kötü oldu diyorum, ama bu yüzden depresyona girmiyorum, yer açıyorum. Yaşadığınız herşey sorunlu birşey içinde kanal olabilmeniz için. Bütün manevi hazırlık deprem anı için. Binalar niye yıkılıp, yapılıyor. Deprem anı için.

Birinci yer açma, “yer açma” değil. Esas önemli olan ikinci perdeye kimler kalacak!? “Yer açma”da “herkes veriyor, ben de veriyim” konsepti yok! Show yapma yer açmak değil! Birilerine zaman ayırmıyorsanız, dilediğiniz kadar forumlarda konuşun! Karışık çokluk sizinle yürüyormuş gibi yapar, ama yarı yoldan saparlar. Ayağa kalkmak sana kalmış birşey. Sistem yeryüzü sofrasını kuruyor sana.!

Ruhsal çadır için, bir mana, bir atölye grubuyla vermek ve almak gibi bir ilişkide olman lazım. Bu kainat titreşimi yoksa, sertleşiyoruz çünkü. Bilgiler bile öğrenilirken üstüste binerler, kalan bir özettir. Bu 40 günde o kadar çok şey oldu ki, bilgisayarımda masaüstünde yer kalmadı. Ama bu bilgi pratiğe inmiyorsa mimar değilsiniz. Eğer karışık çokluk birşey inşaa ediyorsa, o şey batar. Benim sana ihtiyacım var, sen başkasına gidiyorsun. Senin bana ihtiyacım var, ben başka işlerle meşgulüm. Biz aynı şeyler içinde bocalıyorsak, biz karışık çokluğu dinliyoruz demektir. Bu ölüm meleği ordadır demektir. Şimdi gönülden verenler gelsin dediğimiz, çokluğun ayrıldığı, susamış olanlar gelsin dediğimiz bu dostlar meclisinde yanyana gelince, kenosis yaparak, yani hepimizin boşaltmaya ihtiyacımız var, bunu yaparak gördüğümüz o dünyayı birbirimize tarif etme zamanı! İyi direnişler!

Yaşam Ağacı nedir? Ne değildir?! (1)

Aslında insanlar insanları güderler. Milli hisler içindeyseniz “Türk’ün Türk’ten başka dostu yok” diyebilirsiniz. Aslında “insanın insandan başka düşmanı yok!” demek lazım. Dindarlar kendi kabı için çalışıyor. Ama maalesef insanlığa oynayan çok az kişi var, o yüzden depresifiz, ama Gezi Parkı eylemleriyle bu depresyonumuzu yenmenin bir yolunu bulduk. Din kurumu içinde hareket etmediği için Isa Mesih’i haçladıkları gibi bizleri de Gezi Parkı’nda haçladılar. Şu an birçok Türkiyeli insan da bu kabın dışında olduğu için aynı muameliyi görüyor orda olmakla. Ama artık bu algının da değişmekte olduğunu da gözlemliyoruz.

Aslında Gezi Parkı’ndaki Yaşam Ağacı’nın altında toplanan hepimiz insanlığa kahin olmak durumundayız. Zira orda kendi kabımızı, kapımızı, parkımızı insanlığa açılmış bir yürekle gece gündüz beklemekteyiz. Denemediğimiz bir meyvayı sunmuyoruz kimseye, sadece insan olanı insanlığa çağırıyoruz. Birisini kutsamak denen şey de bu değil midir zaten? “Çarmıhını yüklen ve gel!” diyoruz buraya.

Birbirimizin içindeki hocaları uyandırıyoruz bu ruhta. Birbirimize izin veriyoruz bu ruhta. Ve bu ruhta olan herkesi kabul ediyoruz bu Yaşam Ağacı’ın altına ve soruyoruz “sen de görmek istiyor musun o ağacı burda?”

“Bütün bu eziyet bize yapılır mı?” demiyoruz oraya ulaşan yolları aşmaya çalışırken. Zira bize gelen herşeyin bizim çektiğimiz negativiteler olduğu ve bu negativiteleri tersine çevirmek için bir hac yolculuğu yaparcasına her gün parklarda toplanıyor ve gelene “hoşgeldin” diyebilmek için şimdi daha kararlı bir şekilde bekliyoruz Gezi Parkı Ruhu’nda Türkiye’nin ve dünyanın bütün parklarında.


“Biz bunları sizin iyiliğiniz için yapıyoruz” demiyoruz. Kendimize acımaktan haz alanlardan değiliz. Bize gelen her neyese bizim kaldıramıyacağımız bir yük değil. Zira biz bu parkta bir köşe taşıysak burda bağladığımız herşeyin yukarıda da, yani evrende dalga dalga yayılan bir enerjiyle üst alemlerde de bağlandığının bilincindeyiz. Üst bizim orijinal yapımız. O yüzden birşeyi yukarıda çözmeden dünyada hiçbirşeyi çözemediğimizin farkındayız. Bu yüzden Gezi Parkı’yla çözülen şey üst alemlerde çözülmüş olan yani bu Yaratan sistemiyle bağ kurma gücümüzün bir göstergesi olan yediden yetmişe herkesi kapsayan bir hareket olmasıdır bunun.

Şifa veren bir havuz başında bekleyen sakat adamlar değiliz. “Niye girmedin havuza?” diye soranlara “beni havuza taşıyacak kimse yoktu ki!” diye bir cevap da vermiyoruz. Madem bizimle bu bahçede akşam yemeği yiyen bir Yaratan sistemi içindeysek, bütün bereket bizim içimizdeki aktivasyondadır! Biz gerçeği aramıyoruz, gerçekte ilerliyoruz. Gerçeği aramak olmayan birşeyi aramaktır, “gerçek siz olun!” diyorsanız eğer, Gezi Ruh’unu içinize aldınız demektir. Yoksa, Kürt’ü Türk’e vur, Müslümandan çıkar Hristiyan’a böl; kadar hepsi aynı olur. Ama bu Gezi Ruh’unu içinize alırsanız, hiçbirşeyin sizin için imkansız olmadığını anlarsınız. Gezi Parkı’nda olmak suyun üstünde yürümektir. Dünyasal sınırlılıklarımızla içimizdeki sonsuzluğun çelişkisinin ortadan kalktığı yerdir. Burada olmak lay, lay, lom birşey değildir. Bunun için kahyalık görevini bilmek gerek!

Gezi Parkı’nda birisine “seni seviyorum” demenin anlamını anlıyourz. Karşımızdaki o bugüne kadar hiç bu kadar yakından tanıma fırsatı bulamadığımız Kürt’ü olsun, Alevi’si olsun, bu topraklarda ötekileştirilmiş kim varsa “Beni ne kadar çok seviyorsun?” diye sorduğunda, bu sevginin sadece boyumuz kadar olmadığını biliyoruz artık. Bize sevgiyi kim öğrettiyse, o kadardık aslında bugüne kadar, ama şimdi sevginin tarfini yeniden yapıyoruz. Bu üç harfli değil, yedi harfli bir sevgi: d-i-r-e-n-i-ş!! Ne benim, ne de benim olmayana olan sevgi.

Bu noktada durabilmek içinse bu ışığın bizde yansıması gerekiyor, o zaman da topluma ışık sunma vazifene çağrılmış oluyorsun. Hiçkimse karanlıkta kalmasın diye gittiğimiz bir yerde kendimizi kıyıya çekiyoruz ve sadece kendimiz için almaktan vermek için almaya geçiyoruz. Bu nokta korku eşiğinin aşıldığı noktadır. Benlik bilinci ortadan kalkar. Birşeyden korkarak birşeyde birşey olmaya çalışanlar o bu ruhun dışındaki şeytan çığırtkanları zaten.

Ordaki bu ruhu farketmek demek bendeki beni o güne kadar kısıtlayanı farketmek demek. Cennet vaadi olmasa insanlar ibadet etmiyor. Baksanıza çıkara! Halbuki siz Gezi Parkı Ruhu’nda bütüne öyle bir dahil olun ki, ekrandaki görüntüyü meydana getiren binlerce nokta gibi çok önemli bir nokta olun. Ordaki ve evrendeki nokta görevinizi farkedin! Aslında ordayken zerre bilincindesiniz ama, o okyanusun sizin gibi zerrelerden müteşekkil olduğu ortaya çıksın. Bunun karşılığı maddi birşey değil. Manevi olanın yaratılanda ifşa olduğu nokta orası. Benlik beklentisinin olmadığı nokta, vatan için feda edilen yaşamlar gibi!

Tel üstünde cambaz yürüyor, herkes alkışlıyor. Dinler bu! Ama cambaz geliyor sana, “hadi gel” diyor “birlikte yapıcaz”! “Yok ben yapmıyım” diyoruz. Bizim varoluşumuz mucizeyse, hani nerde? Gezi’de! Hücrelerimizin tamamı 3 yılda değişiyor. Görmüyoruz ki bunu! Kavrama zorluğu çekiyoruz. Gezi direnişi bu değişimi hala kavrama zorluğu çekenler içindir. Edinim zorluğu çekenler içindir. Ama insan kendisiyle dinginse, barışıksa binlerece insan bir baş olmadan Taksim’de buluşabiliyor. Biz buraya gelmekle bereketlenmiyoruz, biraraya gelmekle bereketleniyoruz. (devam edicek)

Gezi Parkında bir çınar olmak


Hepimiz griyiz aslında. Bu bizim için mümkünse de kainat için değil. Prize parmağını soktuğun anda yine çarpılacaksın! Karanlık dediğimiz bakış açısının bozukluğu. Yani ana akım medya ve hükümetin demeçleri gibi. Bütün bu olanlardan bir orta yol, herkesin Duman’ın dediği gibi “eyvallah” diyebileceği, su gibi, hava gibi bir yol bulunmalı. Bizim bakış açımız buna yaklaştıkça ışık oluruz. Hayvanlara merhametin insanlara merhamet getirmesi gibi. “Bırakın şu hayvanları” diyen adam karanlıktadır. Karanlığın etkisi ışıkta. “Ne tür bir ışığımız var?” önce bunu sormalıyız kendimize. Çin malı mı? Orijinal mi? Çakma mı, gerçek mı? Kendimiz sorgulayacağız bunu. Kaçak ışık da ışık!


Karanlık bazen “ışık” dediğimiz şeyler. Herkes “hepimiz Gezi Parkı”ndayız diyor, ama bakış açımız geneli kapsamadıkça aydınlanamıyoruz, o zaman da birileri çıkıp bize “marjinal” diyiveriyor.

1) Işık karanlıkta parlar ve karanlık onu alt edemez. Kaç günlerdir seyrettiğimiz polis vahşetine karşı dimdik ve tamamen savunmasız duran insanların görüntüleri işte bu tek ve sarsılmaz gerçeği gösteriyor bize! Biz oraya hiçkimse karanlıkta kalmasın diye geldik. Sadece bir kişi ya da bir din veya görüş için değil. Buyrun bütün din algısı ve bütün -izm’ler bu yüzden bir anda çöktü!
Şimdi herkes bu gaz bulutlarının arkasından ne çıkacağını bekliyor, merakla!

Yani biz orda ışığı içimize alıp, bizden dünyayı aydınlatan bir ışık olsun diye geldik. “Kimi kötüyü bilmedi, kötünün içine düştü”. Karanlık yoksa aydınlık da yok aslında. Bizim ne yaptığımızı gören bizi oraya gönderen ruhun ne yaptığını da görür. Bize göre, başkalarına göre, yurtdışındakilere göre orda neler olduğuna dair yaşamsal bir algı var ki bunların hepsi birbirinden farklı uçlara doğru çekilmeye başlandı bile. Halbuki birini görünce “seni gördüm içim açıldı” denmesi lazım bizi orda görenlerin. Gezi Parkı Eylemi’nin amacı budur. Bu konuda daha az kaygı çekiyorsak, bu bilinci algılıyoruz demektir. O sokakta masumca yürüyen insanların üzerine saldıran, ya da durduk yere polisi ajite edip şeytan çağırma işi yapanlar birşeyden korkarak birşeyde birşey olmaya çalışanlar aslında!

2) Oysa “Gezi Parkı’nda ne olduğu”nu farketmek demek bende beni kısıtlayanı farketmek demektir. Oysa çoğu kişi içindeki termostata göre davranıyor, Başbakan’ın da demeçlerinde de bir türlü tam olarak “ne olduğunu anlamama” durumunda gördüğümüz gibi. Halbuki böyle evren algısında ve bilinçte biz bu tip bir kaygından, korkudan özgürüz. Özgürlük adam adam, insan insan Yaratan benzeyişine dönüşmemiz içindir. O parkta tüm insanlık bu gerçek özgürlük anlayışının ne demek olduğunu dünyaya göstermek için toplandı.

3) Eğer bakış açımızı ışığımızı karanlıktan çıkarmaya çalışmak ve bütünü algılamaya çalışmak çabasında değiştirmezsek, karanlıkta ışık olmaya başlarız! “Bu çöpleri buraya atanlar da bu dünyadan gelip geçici, ben de öyle” diyorsak o parktaki kahyalık vazifemizi algılamaya başlıyoruz demektir. Bu tip düşünceleri sorgulamayan bütün yönetimler hep sahip zannettiler kendilerini ve ışıklarının ışık mı karanlık mı olduğunu sorgulamadan bugünkü yöneticilerimizin olduğu çıkışsız durumuna düştüler.
O yüzden ışığımızın karanlık olmaması için şunlara dikkat edelim:

— Eğer “gözümüz bozuksa”, bakış açımız kötüyse, o karanlık ne kötü bir karanlıktır. Herşey kötüdür orda. Işık karanlıksa ne kötüdür o karanlık. “Biz zaten biliyoruz herşeyi, biz neler gördük” diyenler bu karanlıktaki kişilerdir. Oysa ki bu uyanış hareketi, böyle düşünmeyenlerden olduklarını daha en baştan koydu bile bu blog paylaşımları ve açık mikrofon uzatıp görüş sormakla.
— Bütüne dahil değilsek, yani evrensel değilsek karanlığa düşeriz. Partiler üstü, kurumlar, dinler vesair -izm’ler üstü olmalıyız.
— Karanlık yerler varsa bizde ve bize birisi “bir avuç çapulcu” derse sürekli ve eğer biz buna gitgide inanmaya başlarsak, bizde bir nokta karanlık demektir. Herşeyde güçlüyüz, ama birşeyden korkuyorsak, o nokta bizi mahveder.
— Nereye gittiğimizi bilmeden yürüyorsak yine karanlığa düşeriz. Bakış açımız kötüyse: “ne olucak bu memlektin hali?” “Yaşıyoruz işte, herkes kötü, ben iyiyim”, “kimse bizi anlamıyor, herkes yanlış” demeye başlarsak karanlıktayız demektir. Herşeye “evet” diyoruz, ama gururumuza gelince “heeyt” diyoruz. Hedef nedir? Süreçten zevk alandır mutlu olan. Bu mutluluğun daim olması hedeftir.
— “Dar kapıdan girin.” Herkesin “okey” dediğine “okey” demeyin! Çünkü yıkıma götüren kapı geniş ve yol enlidir. “Bu kapıdan girenler çoktur. Oysa yaşama götüren kapı dar, yol da çetindir. Bu yolu bulanlar azdır. Gezi Parkı’na çıkan yol bu yoldur. Sahte peygamberden sakının! Onlar size kuzu postuna bürünerek yaklaşırlar, ama özde yırtıcı kurtlardır. Onları meyvelerinden tanıyacaksınız.” Bu parktaki ağaçların bu ruhla verdikleri meyveler bellidir. Bu meyveler her şeyden önce paktır, sonra barışçıldır, yumuşaktır, uysaldır, merhametlidir. “Gizli olan iç varlığınız, sakin ve yumuşak bir ruhun solmayan güzelliğiyle süsünüz olsun. İnsanın düşüncelerini, insanın içindeki ruhundan başka kim bilebilir? Yansıttığınız ruh bu iyi düşüncelerin meyvesi olsun.” Böylelerinin değerini bilin, onlar herkesin ruhunu ferahlatırlar. Çünkü Gezi Parkı dayanışma ruhuyla sizi yeniden korkuya sürükleyecek kölelik ruhunu almadınız! Özgürlük ruhunu aldınız. Bu ruhla sesleniniz birbirinize! Çünkü artık konuşan siz değil, aracılığınızla konuşan bu Ruh olacaktır. Bunun için size diyorum ki, onların nezdinde işlediğiniz her günah, ettiğiniz her küfür bağışlanacak; ama Ruh`a edilen küfür bağışlanmayacaktır. Şu an bu direnişe bir an evvel atılmaya çalışılan kara lekenin de sebebi budur zaten. Siz bu ruhu koruyamazsanız, sizi kimse bağışlamayacaktır! O yüzden bu ruh düşmanlarınızı ayaklarınızın altına serinceye dek bu “parkın merhamet tarafı”nda oturun. Şu an bu hareketle sizden bu kötü ruh çıktı. Ama bu kötü ruh insandan çıkınca kurak yerlerde dolanıp huzur arar. Bulamayınca da, `Çıktığım eve, kendi evime döneyim` der. Bunun üzerine gider, kendisinden kötü yedi ruh daha alır ve eve girip yerleşirler. Böylece o kişinin son durumu ilkinden beter olur. Son gece, başbakanın ikinci açıklamasından sonra sokak direnişlerinde başta Beşiktaş, Ankara, Antalya olmak üzere diğer semt ve illerde yaşananlar bunun özeti olan vahşet dolu olaylar yaşanmaya başlar. O yüzden şimdi ne söylemem gerek diye endişelenmeyin içinizdeki Taksim Ruh’u size bunu söyleyecektir. Benliğe uyanlar benlikle ilgili, Ruh`a uyanlarsa Ruh`la ilgili işleri düşünürler. Size doğrusunu söyleyeyim, bir kimse yediği sudan ve gaz bombası olsun, Taksim Ruh’u olsun, toplamında bu Ruh`tan doğmadıkça Gezi Parkı’na yani o Aden Bahçesi’nin öncesi gibi örtüsüz çıplaklığın, perdesiz netliğin olduğu bu oratama giremez. Şu an zaten Facebook sayesindebu Ruh`un bizleri konuşturduğu başka dillerle konuşmaya başladık bile. Gençlerimiz görümler, yaşlılarımız düşler görmeye başladı. Hele o ama vatandaşların ellerinde bastonlarla yürüyüşe katıldıkları o resim bütün bu durumu özetleyen resimdi. Uyuyanlar bir daha uykuya dalmamak üzere uyandı, gece gündüz park nöbetindeler ve körler bile görüyor artık!

O parka birçok sıkıntıdan geçerek girmemiz gerekiyordu, öyle de oldu. Bazılarıysa duyacak duyacak, ama hiç anlamayacak, bakacak bakacak, ama hiç görmeyecekler, çünkü onlar şu an bu olanları görmemekle bir hüküm altına girmiş durumdalar, ama siz bu Ruh’ta özgür kılındınız. Umut düş kırıklığına uğratmaz. Çünkü size verilen bu Ruh aracılığıyla gerçek sevgi yüreklerimize dökülmüş durumdadır. Bu ruhun ardından gitmiyorsanız karanlıktasınız, bu yolda yapılması gereken şeyleri yapmıyorsunuz demektir. Dikenli bitkilerden üzüm, devedikenlerinden incir toplanabilir mi? Bunun gibi her iyi ağaç iyi meyve verir, kötü ağaç ise kötü meyve verir. İyi ağaç kötü meyve, kötü ağaç iyi meyve veremez. Karanlığın meyvesiz işlerine karışmayın! İkili oynadığınızda tek bir alan vardır toplanabileceğiniz, orası da karanlıktır. Taksim’e giden yolları keserek aslında bunu yapmaya çalışıyorlar şu an. Parça düşündüğüm her alanda ben kendimi atıyorum dışarı zaten. O zaman sunu esastır. Ona birazdan gelicem.

— Gizlide söyledikleriniz duyulmuyor sanıyorsunuz. İç fis-koslarımız var ya “birinden nefret ediyorsak” mesela bunu ne kadar içe çektiyseniz, yani ne kadar derin içinize işlemiş bir nefret varsa birilerine karşı o nefret o kadar büyük şiddette dışarı çıkacak demektir. Dikkat edin! Oysa “ışıkta kalmak” kavramında bu yarattığımız herkese ışık örnek insan-ı kamil kişiler olmak durumunda karanlığı ışığa transfer etmek zorundayız! Sorun çıkan her noktada bu sorunu ışığa transfer etmek zorundayız. Bunun için her gün dünyaya birşey söylemeden önce içimize bakmalıyız. Önce içimizde bir ışık yakmalıyız, ancak bunun sonrasında dünyaya ışık olabiliriz.

— Eğer biz karanlığı ortadan kaldırmak istiyorsak bunun için bizim içimizden gelen bir sunu olması esastır. Sunu ne? Bilgi ve enerjidir sunumuz. Bu Ruh’la edindiğimiz hikmet, ve bilgelik enerjisidir insanlığa sunumuz. Burda karizmamızın işlemesi lazım bunu verebilmek için. Karakter sahibi olun! Oysa biz hava kabarcığı yaratıyoruz sürekli, içimizin boşluğunu tutuyoruz çünkü. Zira kendimize öyle düşkünüz ki çoğu zaman. Sonra da o kabarcık bir gün bir tüpün içine sıkıştırılmış biber gazı olarak bize geri geri geliyor. İçle dış eşit olduğunda, imkansız diye birşey kalmıyor aslında. Şu an Gezi Parkı’nın 3 günlük mücadelesinde alana polis müdahalesi olmadan girebilmede sağlanan gelişme bu dengenin şimdilik bir nebze sağlanabilmiş olduğunu gösterir.

Şimdi her gün içimizdeki o boşluğu kainata açmamız ve ilk günkü bu söylediğim anlamını yitirmeden savunmamız gereken başında nöbet tuttuğumuz bir parkımız oldu. Orda biz kendimizi her gün dünyaya bırakmayı ve orda yaratılan bu ruhu birlikte içe almayı ve edinmeyi öğreneceğiz. “-Mış gibi” yapmamayı, çünkü şu an o parktan bu Gerçeğin Ruhunu bütün dünyaya ifşa etmekteyiz. İmkansızın imkanlı olma halini! Yani benim algı sorunlarımın ötesinde olan yaratan düşünce, facebook’ta aynı olayı birçok kamera açısından ve o meydanlarda yaşananları birçok kişinin farkı farklı yorumlarla paylaştığında ortaya çıkabilen o olağanüstü sınırlının sınırsıla buluştuğu ve orda herşeyin mümkün olduğu orta bilinçaltımızı yansıtan düşünceden bahsediyorum. Bugüne kadar yapageldiğimiz alışkanlıklarımızı bize nasıl değiştirmemiz gerektiğini öğreten düşünce. Kendi gözümüze göre görünenin ötesindeki üst seviyelerdeki düşünce! Bu bize zor gelmiyorsa, daha olmadık demektir. Yılan bile deri değiştirirken zorlanır.

Bu uğurda birçok yaralı ve ölen insan kardeşlerimiz var, onların bu uğurdaki ölümleriyle biz yeni yaşamı kavrıyoruz: bir insanın hiç tanımadığı ama gönül dostu olduğunu bildiği insan kardeşleri için ölmesinden daha büyük bir sevgi yoktur! Ben Türk’üm kahvemin altına koyuyorum bu sevgiyi, ordan başka biri paylaşıyor aynı olayı Teksas’lı şapkasının altına gizliyor bunu, Koreli suşisinin içine koyuyor. Hayır. Biz bu ruhta Gezi Parkı’na kaya olmaya çağrıldık! Ama hala Çarşı’yız, Fener’iz, Mehmet’izdiyoruz… yani yeni bir ünvan almaya daha uzun bir yolumuz var! Bu ikisi arasında sıkışıyoruz şu an farkındaysanız. İçimizle dışımızın aynı olması bir süreçtir. Bizi bu ruh sarmalamadıkça inişlerimiz ve çıkışlarımızı algılayamıyoruz. Dindarlar pasif olanlardır. “Kul efendisinin ne yaptığını bilmez” görüşü bunu yansıtan bir düşüncedir. Eğer bu yakalanan Ruh bizden yansımıyorsa, biz de aktif değiliz demektir.

— Bu enerji ne zaman? Hem durma, hem ilerleme anında. Evde başka dışarda başka değil! Bir misafirliğe gittiğimizde havalıyız, oraya neden kendimiz gibi gitmiyoruz. “Artık her yer Gezi” demek budur! Facebook’ta o gün olanları izlerken 100 kilo çekirdek yiyorsak, orda bir sorun var demektir. Bu kainat sistemine yani bu gerçeğin Ruh’una bağ ile gelişecek bir şey. Bu gidişatı durdurabilme ve sisteme bağlılık aynı şey aslında.

— Şu an Türkiye Gezi Parkı’na Taksim’de olmasa bile oldukları yerde giderek aslında bir ruh göçü yaşıyor. Bu göç sırasında buluşma çadırı ordugahın, yani diğer kavimlerle sizin bağ kurma alanınız bütün insanlarla bir bağ kurma alanı olmalı. Filtremiz Taksim Gezi’deki bu düşüncenin korunduğu “buluşma çadırımız” olsun demek istiyorum. Önce burdaki insanları bir konaklama düzenine getirmeliyiz, konaklama düzeni bir durduma sistemidir. Sancağımız ise kainat sistemine bağ sistemidir. “Sancağın ne?” demek aslında “Sen kimsin? demek. Birileri bize Ahmet, Mehmet gibi bir isim vermiş, biz o zannediyoruz kendimizi. Oysa şu an bütün dünya bizimle yarattığımız bu yeni sancak altında buluşmak istiyor. Onun için bir kendimizden çıkmamız lazım. Ortalıktaki buluşma çadırında, yani Gezi Parkı’nda buluşmak istiyor bizimle kainat! Kendi içimizde aydınlanmadan etrafla iletişimimiz bile yok. Ben bir filmci olarak yıllardır, bu aydınlanmayı gerek çektiğim filmlerimle olsun, gerek düşüncelerimi sosyal medyada paylaşarak herşeyin bu bazda yenilenmesine gayret ediyorum, çünkü gerçek olan ancak o zaman, bugün herkese Gezi Parkı’nın gözüktüğü gibi, bir anda gün gibi gözükecektir. Ve kimse artık “Gezi Parkı’nda ne oluyor?” diye sorma gereği bile duymayacaktır. Bu gerçeklari herkes içindeki ruh sayesinde biliyor zaten. Sadece şimdi bu ruh bu hareketle bir beden buldu ve aramızda bir söz oldu. Aynı düzende kalkın, konakladığınız gibi bir tek bu bayrak altında yürüyün. Gezi Parkı’nda konaklamak frene basma sistemini ayarlamak demektir. “Durdurabilmek sistemi”ni, yaşam felsefesi edinebilmektir. Esenlik olsun,